Soms is het lastig te herkennen waar je negatieve denkwijze, onzekerheid of zelfs depressie vandaan komt. Vaak zoeken we het antwoord op waarom we onzeker zijn in de dingen die van buiten af gebeuren, zoals een gemene baas op het werk, gemene klasgenootjes of liefdesverdriet. Hoewel dit zeker factoren zijn voor waarom je je onzeker of verdrietig kunt voelen, ontstaat onzekerheid en een laag zelfbeeld vaak al vanuit de kindertijd.
Je (directe) familie heeft een grote invloed op je zijn gevoel van eigenwaarde, perceptie van anderen en vertrouwen in anderen. In feite zijn opvoeding en invloeden van je familie de basis voor hoe je de mensen, plaatsen en dingen om je heen ziet. Eigenlijk kun je zeggen dat ze invloed hebben op je wereldbeeld.

Maar wat nou als je opvoeding er juist voor zorgt dat je wereldbeeld negatief is? En hoe herken je of dat jouw opvoeding de reden is van je onzekerheid? Invloeden van je opvoeding op je zelfbeeld zijn invloeden die het moeilijkst te herkennen zijn. Je opvoeding zie je vaak als ‘’normaal’’, omdat het is waarmee je bent opgegroeid.

Om te weten of jouw opvoeding direct van invloed is geweest op jouw zelfbeeld, heb ik wat vragen opgesteld:

Directe kenmerken:

  • Heb je het gevoel dat ik nooit aan de verwachtingen van je ouders zal voldoen? 
  • Leef je het leven dat je echt wilt of leef je het leven dat je ouders voor je voor ogen hadden? 
  • Voel je je ziek of heb je andere overweldigende fysieke of emotionele gevoelens nadat ik je je ouders heb gezien?

In sociale omstandigheden:

  • Heb je vaak moeite om ‘Nee’ te zeggen tegen anderen?
  • Voel je je angstig /onzeker over wat anderen van je denken?
  • Ben je bang om fouten te maken of nieuwe kansen te grijpen?
  • Merk je dat je jezelf vaak met anderen vergelijkt? (en je vaak het gevoel hebt dat je inferieur bent aan anderen?) 
  • Ben jij een people-pleaser?

Het is mogelijk dat de onzekerheid het gevolg is van de impact van je directe familie. Wanneer mensen toxische relaties met ouders bespreken, beschrijven ze meestal ouders die zich gedragen op een manier die schaamte, schuldgevoelens, angst of verplichtingen bij hun kinderen veroorzaakt. Hun acties zijn geen geïsoleerde gebeurtenissen, maar gedragspatronen die het leven van hun kind negatief beïnvloeden en ze kunnen heel subtiel zijn. Bijvoorbeeld; 

Verbaal geweld: Misbruik is niet altijd schelden, soms is het een schuld aanpraten. Zoals: ‘als je meer op je broer leek, zou het niet zo slecht met je zijn gegaan’. ‘’ Waarom kun je niet gewoon meer op je zus lijken, zij kan tenminste goede cijfers halen. ‘’  Of The silent treatment. Lekker rustig zou je denken? Voor een kind is het enorm ingrijpend om genegeerd te worden. Het kind kan zich erdoor onbelangrijk gaan voelen.

Controlerend gedrag: Ouders kunnen inbreuk maken op de privacy van het kind of het kind niet toestaan ​​om zelf beslissingen te nemen. Wat je nog vaker ziet; ze zijn overdreven kritisch en controleren je beslissingen, zelfs als je volwassen bent. 

Bijvoorbeeld het obsessief controleren van de online-gesprekken van het kind. Bepalen welke sport of welke studie het kind moet doen.
Of het kind kondigt zijn seksualiteit aan en wordt het huis uitgeschopt. Soms verwerpen de ouders het totaal en tonen dus geen steun door iets zeggen als ‘je bent geen homo, het is maar een fase, je komt er wel overheen’. Stel je je voor hoe eenzaam dat moet voelen. 

Gebrek aan grenzen: Veel van dit gedrag wordt als normaal beschouwd omdat je gewend raakt aan je opvoeding, maar het heeft toch een negatieve invloed op je.  

Als volwassene kun je nog steeds worden beïnvloed of overweldigd door je ouders. Je zou het misschien moeilijker vinden om beslissingen voor jezelf te nemen of zelfs echt te weten wie je bent. Logisch, omdat je in de jaren dat je jezelf zou moeten ontwikkelen je bezig bent geweest met het volgen van de wensen van je ouders. Hopende dat je goedkeuring van ze krijgt. Je merkt dat je ouders je vaak kwetsen/pijn doen, maar je maakt excuses voor hun gedrag door te zeggen. ‘’Dat was bot, maar goed zo is papa/mama nou eenmaal.’’

Dit is een vrij confronterend onderwerp, omdat je natuurlijk het beste wilt denken van je ouders. Maar als jij al meerdere malen voor jezelf hebt proberen te kiezen, maar dit niet durft door te zetten vanwege het commentaar van je ouders. Als jij het gevoel hebt dat er geen gezonde grenzen zijn tussen jou en je ouders. En als je vaak merkt dat je aan het people-pleasen bent puur voor hun geluk en niet de jouwe. Dan is dit een direct signaal dat je voor jezelf moet gaan kiezen.
Dit is lastig, omdat dit meestal niet vanuit vrede gaat. Je hebt je ouders nou eenmaal al verwend met dat je alles voor ze doet en er direct bent zodra zij dat willen. Toch wil ik laten weten dat het mogelijk is om je eigen leven terug te winnen.  

Lees hier de 10 tips om grenzen te stellen en los te breken van je opvoeding.

Wil jij ‘Nee’ leren zeggen en voor jezelf op kunnen komen? Zou jij graag wat sterker in je schoenen willen staan? Wil jij beginnen met écht leven en doen wat je zelf graag wilt? Heb je hulp hierbij nodig? Neem dan contact met me op.

1 Comment
  1. […] te plezieren/gelukkig te maken, terwijl de dingen die zij nodig had mij niet gelukkig maakte. (Lees Impact van opvoeding op je zelfbeeld) Dit heeft best wel een aantal jaren zo geduurd. Elke keer als ik probeerde meer voor mezelf te […]

%d bloggers liken dit: